Ματιές την άνοιξη στη μεζονέτα

«Πρόσεχε τις γειτόνισσες, δεν θέλεις μπλεξίματα» μου είχε πει ο Μιχάλης όταν μετακόμισα στη μεζονέτα. Δεν του έδωσα πολλή σημασία τότε, αλλά τις τελευταίες μέρες μου ήρθε ξανά στο μυαλό.

Εκείνο το πρωί καθόμουν μπροστά στην οθόνη με τον καφέ δίπλα και άκουσα φορτηγάκι να σταματάει έξω. Σηκώθηκα και κοίταξα από το μπαλκόνι του ορόφου. Δυο τύποι κατέβαζαν χαρτόκουτα και μια άσπρη ντουλάπα. Ανάμεσά τους ήταν και μια κοπέλα με κοντό τζιν και μαύρο φανελάκι, που κρατούσε δυο γλάστρες και φώναζε στους μεταφορείς να προσέχουν τη γλάστρα με το γιασεμί. Την είδα από το πλάι πρώτα, μετά γύρισε και με κοίταξε. Χαμογέλασε λίγο, όχι πλατύ, σαν να με είχε δει αλλά δεν ήθελε να σταθεί εκεί. Εγώ σήκωσα το χέρι μου μισό χαμόγελο και γύρισα μέσα.

Τις επόμενες μέρες την έβλεπα σχεδόν κάθε απόγευμα. Δούλευα από το σπίτι, οπότε καθόμουν συχνά στο μπαλκόνι με το λάπτοπ. Εκείνη έβγαινε και πότιζε τα λουλούδια της ή κρεμούσε ρούχα. Ανταλλάσσαμε μόνο χαμόγελα. Κανένα κύμα, καμιά φωνή. Μια φορά βγήκε με τη νοσηλευτική στολή, πράσινη, και με χαιρέτησε πιο γρήγορα πριν φύγει με το αυτοκίνητο. Άλλη φορά καθόταν στο μπαλκόνι της με τα πόδια πάνω σε μια καρέκλα και διάβαζε στο κινητό. Όταν με είδε, χαμογέλασε ξανά και έστρεψε το βλέμμα.

Δεν ήξερα το όνομά της. Δεν ήξερα τίποτα. Μόνο ότι έμενε μόνη της και ότι τα λουλούδια της ήταν πολλά, κρεμαστά και σε γλάστρες στο πάτωμα. Μια Παρασκευή απόγευμα άκουσα τη φωνή της από κάτω.

«Γειά σου, γείτονα!» Φορούσε τζιν και ένα άσπρο φανελάκι, με τα μαλλιά μαζεμένα ψηλά. «Συγγνώμη που σε ενοχλώ, αλλά δουλεύω νύχτες αυτή την εβδομάδα και δεν θα μπορώ να ποτίζω κάθε μέρα. Μήπως μπορείς να περνάς μια φορά την ημέρα και να ρίχνεις νεράκι; Τα έχω αφήσει λίγο παραμελημένα και θα τα σκοτώσω.»

Έμεινα λίγο να την κοιτάζω. «Ναι, εντάξει» της είπα τελικά. «Δεν είναι πρόβλημα.»

«Ευχαριστώ πολύ. Θα σου αφήσω το κλειδί κάτω από το χαλάκι της πόρτας. Τα ποτίζεις και φεύγεις, δεν χρειάζεται να μπεις μέσα αν δεν θες.»

«Οκ» απάντησα.

Εκείνη χαμογέλασε πιο ανοιχτά αυτή τη φορά, σαν να είχε λυθεί κάτι, και γύρισε μέσα. Άκουσα την πόρτα της να κλείνει. Έμεινα στο μπαλκόνι μου και κοίταξα τις γλάστρες της. Δεν ήμουν σίγουρος αν είχα κάνει καλά, αλλά το νερό ήταν μόνο νερό.

Δυο βδομάδες μετά, το πότισμα είχε γίνει ρουτίνα. Περνούσα κάθε μεσημέρι, άνοιγα με το κλειδί που άφηνε κάτω από το χαλάκι, και έριχνα νερό στις γλάστρες. Μερικές φορές έμενα λίγο παραπάνω, κοιτούσα τα φύλλα, ένιωθα τη μυρωδιά του χώματος. Δεν έμπαινα μέσα στο σπίτι της, όπως μου είχε πει. Μόνο στο μπαλκόνι.

Μια Παρασκευή απόγευμα, μόλις είχα τελειώσει και κατέβαινα τα σκαλιά, άκουσα την πόρτα της να ανοίγει. Βγήκε με ένα γκρι φούτερ και κοντό παντελόνι, τα μαλλιά της ακόμα βρεγμένα από το ντους.

«Άρη, ε;» είπε. «Με το που γύρισα από τη βάρδια μου το πρωί, μου είπαν το όνομά σου οι άλλοι γείτονες. Ευχαριστώ για τα λουλούδια. Θέλεις να πιεις έναν καφέ; Είμαι ακόμα λίγο ζαλισμένη από τον ύπνο, αλλά έχω φτιάξει φραπέ.»

Καθίσαμε στο μπαλκόνι της. Οι γλάστρες ήταν δίπλα μας, οι καρέκλες ξύλινες και λίγο στραβές από τον ήλιο. Μίλησε πρώτη. Είπε ότι δουλεύει νοσηλεύτρια στο γενικό, νύχτες τις περισσότερες φορές, και ότι την κούραζε το να βλέπει ανθρώπους να πεθαίνουν σιγά σιγά. Εγώ της είπα για τον προγραμματισμό, ότι δουλεύω από το σπίτι και ότι μερικές μέρες δεν βγαίνω καθόλου έξω. Γέλασε μαλακά.

«Τουλάχιστον δεν έχεις να αλλάζεις πάνες γεμάτες.»

Καθώς μιλούσαμε, είδε ότι μια από τις καρέκλες ήταν στραβή. Το ένα πόδι της είχε χαλαρώσει και κουνιόταν. Σηκώθηκα να τη δω. Ήταν μόνο μια βίδα που είχε βγει. Την έψαξα λίγο στο πάτωμα, τη βρήκα, και την έβαλα στη θέση της με το χέρι μου. Η Μάγια στεκόταν πίσω μου και κρατούσε τον καφέ της.

Όταν γύρισα να της πω ότι τελείωσα, με κοίταξε λίγο πιο κοντά. Έσκυψε και με φίλησε. Αργά στην αρχή, μόνο τα χείλη, μετά άνοιξε το στόμα της και με τράβηξε λίγο πιο κοντά. Τα χέρια της ακούμπησαν στους ώμους μου. Δεν έλεγε τίποτα. Μόνο που όταν αποτραβήχτηκε για μια στιγμή, είπε χαμηλά:

«Μου άρεσε που δεν μπήκες μέσα χωρίς να σου πω.»

Και με φίλησε ξανά, πιο δυνατά αυτή τη φορά, με το σώμα της να ακουμπάει στο δικό μου. Το φανελάκι της ήταν λεπτό και ένιωθα τη ζέστη του δέρματός της από κάτω. Η καρέκλα που μόλις είχα φτιάξει έτριξε λίγο όταν ακούμπησε πάνω της με την πλάτη.

Η Μάγια με τράβηξε πιο κοντά και το φιλί έγινε πιο βαθύ, τα χέρια της κατέβηκαν στην πλάτη μου και ένιωσα τα δάχτυλά της να σφίγγουν το ύφασμα του πουκαμίσου μου. Το στόμα της είχε γεύση καφέ και κάτι γλυκό, και όταν η γλώσσα της άγγιξε τη δική μου, μου ήρθε να την πιάσω από τη μέση. Δεν το έκανα όμως. Περίμενα να δω τι θα κάνει εκείνη.

«Έλα μέσα,» είπε χαμηλά, λίγο λαχανιασμένη, και με τράβηξε από το χέρι προς την πόρτα. Μπήκαμε στο σαλόνι της, αλλά δεν σταματήσαμε εκεί. Με οδήγησε κατευθείαν στο μπαλκόνι της, το ίδιο που είχα ποτίσει τόσες φορές. Ήταν ήδη σκοτάδι έξω, μόνο το φως από το δρόμο έπεφτε αχνά πάνω στις γλάστρες.

Γύρισε και με κοίταξε. Τα μάτια της ήταν κόκκινα από την κούραση, αλλά το βλέμμα της ήταν καθαρό. «Γύρισα μόλις τώρα από τη βάρδια,» είπε. «Είμαι τόσο κουρασμένη που δεν μπορώ ούτε να σταθώ όρθια, αλλά θέλω να με γαμήσεις εδώ. Δυνατά.»

Δεν περίμενε απάντηση. Έβγαλε το φανελάκι της με μια κίνηση και το πέταξε στην καρέκλα. Τα στήθη της ήταν γεμάτα, οι θηλές της σκληρές από τον αέρα του βραδινού. Έλυσε το κοντό παντελόνι της και το άφησε να πέσει. Δεν φορούσε τίποτα από κάτω. Στράφηκε, ακούμπησε τα χέρια της στο κάγκελο του μπαλκονιού και λύγισε λίγο τα γόνατά της.

«Άρη,» είπε, γυρνώντας το κεφάλι της προς το μέρος μου. «Γάμα με. Τώρα.»

Έβγαλα τα ρούχα μου βιαστικά. Το πουλόβερ μου έμεινε μισοφορεμένο όταν πλησίασα πίσω της και την έπιασα από τους γοφούς. Ήταν ήδη βρεγμένη. Την έτριψα λίγο με τα δάχτυλά μου, άκουσα τον αναστεναγμό της, και μετά την έμπηξα με μια κίνηση. Βαθιά. Βγήκε ένας δυνατός ήχος από το στόμα της, σαν να περίμενε ακριβώς αυτό.

Άρχισα να την γαμάω δυνατά, όπως μου ζήτησε. Τα χέρια μου κρατούσαν σφιχτά τη μέση της, τα σώματά μας χτυπούσαν ρυθμικά και η καρέκλα δίπλα μας έτριζε κάθε φορά που σπρώχναμε. Η Μάγια έσκυβε πιο πολύ, άπλωνε τα χέρια της στο κάγκελο και σήκωνε τους γοφούς της για να με δεχτεί πιο βαθιά. «Έτσι,» μουρμούρισε. «Πιο δυνατά. Θέλω να νιώσω ότι με γαμάς.»

Την άρπαξα από τα μαλλιά, όχι σκληρά, αλλά αρκετά για να γυρίσει λίγο το πρόσωπό της. Την έγλειψα στον λαιμό ενώ συνέχιζα να μπαίνω μέσα της γρήγορα, ολόκληρος, μέχρι τη βάση. Το σφίξιμο της ήταν ζεστό και υγρό, και κάθε φορά που έβγαινα έβγαινε και ένας μικρός ήχος αναστεναγμού από μέσα της. «Χτύπα με,» είπε. «Θέλω να με χτυπάς ενώ με γαμάς.»

Το έκανα. Το χέρι μου έπεσε στον γοφό της με ένα καθαρό χτύπημα, μετά ξανά. Τα γόνατά της έτρεμαν λίγο, αλλά δεν σταμάτησε. Συνέχισε να σπρώχνει πίσω, να με παίρνει όλο. Όταν ένιωσα ότι πλησίαζα, της είπα: «Θα χύσω.»

«Μέσα,» απάντησε αμέσως. «Γέμισέ με.»

Χύθηκα βαθιά μέσα της, με σπασμούς που κράτησαν μερικά δευτερόλεπτα. Ένιωσα το ζεστό υγρό μου να απλώνεται, και εκείνη έμεινε ακίνητη, να το δέχεται. Όταν τελείωσα, δεν αποτραβήχτηκα αμέσως. Έμεινα μέσα της, τα χέρια μου ακόμα στους γοφούς της, και άκουγα την ανάσα μας να ηρεμεί.

Μετά από λίγο γύρισε το κεφάλι της. «Μου αρέσει αυτό που κάνουμε,» είπε ήρεμα. «Να σε βλέπω από το μπαλκόνι, να μου ποτίζεις τα λουλούδια, να σε τραβάω μέσα όταν γυρίζω κουρασμένη. Να συνεχίσουμε έτσι. Χωρίς δεσμεύσεις. Χωρίς ερωτήσεις. Εσύ τι λες;»

Δεν απάντησα αμέσως. Έβγαλα το πέος μου αργά, ένιωσα το σπέρμα μου να τρέχει λίγο στο εσωτερικό του μηρού της. Εκείνη ίσιωσε, πήρε το φανελάκι της και το πέρασε ξανά. Κοίταξε έξω στο σκοτάδι, σαν να περίμενε την απάντησή μου.

Εγώ στεκόμουν ακόμα γυμνός πίσω της, με το μυαλό μου να τρέχει. Το μπαλκόνι μύριζε χώμα και σεξ. Η πρότασή της ήταν καθαρή, απλή. Και όμως, ενώ το σώμα μου ήταν ακόμα ζεστό από μέσα της, κάτι μέσα μου ήδη αναρωτιόταν αν θα μου έφτανε μόνο αυτό.