Η άγνωστη στο βαγόνι

Τίτλος: Η άγνωστη στο βαγόνι

Το τελευταίο μετρό της γραμμής 2 είχε μόλις φύγει από τον σταθμό «Πανεπιστήμιο» όταν εκείνη μπήκε στο βαγόνι. Ήταν 42 χρονών, ψηλή, με σκούρα καστανά μαλλιά πιασμένα ψηλά και ένα στενό μαύρο φόρεμα που τόνιζε τις καμπύλες της. Τα μάτια της ήταν βαμμένα έντονα, σχεδόν προκλητικά. Κάθισε ακριτικά απέναντί του.

Αυτός ήταν ο Άρης, 29 χρονών, ψηλός, με κοντά μαλλιά και γένια τριών ημερών. Επέστρεφε από βάρδια σε μπαρ στο κέντρο. Τα μάτια τους συναντήθηκαν για δευτερόλεπτα. Δεν χαμογέλασε κανείς. Μόνο μια αόρατη ηλεκτρική εκκένωση πέρασε ανάμεσά τους.

Στον επόμενο σταθμό, «Ομόνοια», μπήκαν λίγοι επιβάτες. Το βαγόνι έμεινε σχεδόν άδειο. Εκείνη σήκωσε το ένα πόδι της και το ακούμπησε στο κάθισμα απέναντι, αφήνοντας το φόρεμα να ανέβει ψηλά. Δεν φορούσε εσώρουχο. Το ξυρισμένο μουνί της φάνηκε ολόκληρο, τα χείλη του πρησμένα και ήδη γυαλιστερά από υγρασία. Ο Άρης ένιωσε τον πούτσο του να σκληραίνει μέσα στο τζιν παντελόνι του μέσα σε δευτερόλεπτα.

Δεν μίλησαν. Εκείνη μόνο τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και άνοιξε ελαφρά τα πόδια της περισσότερο. Με το δεξί της χέρι άρχισε να χαϊδεύει αργά το πρησμένο κουμπί της κλειτορίδας της, κάνοντας μικρούς κυκλικούς ήχους που ακούγονταν καθαρά μέσα στη σιωπή του βαγονιού. Ο Άρης έβγαλε τον σκληρό πούτσο του έξω χωρίς να διστάσει. Ήταν χοντρός, με έντονες φλέβες και η κεφαλή του ήδη γυάλιζε από προεκσπερμάτιση.

Εκείνη σηκώθηκε, ήρθε και κάθισε πάνω του ανάποδα, χωρίς καν να γυρίσει να τον κοιτάξει. Το φόρεμα ανέβηκε στη μέση της. Το ζεστό, υγρό μουνί της ακούμπησε στην κεφαλή του πούτσου του και κατέβηκε απότομα μέχρι κάτω, καταπίνοντας ολόκληρο το πάχος του με ένα βαθύ, υγρό «τσούπ». Και οι δύο βόγκηξαν ταυτόχρονα.

Άρχισε να τον καβαλάει με άγριες, γρήγορες κινήσεις. Τα μεγάλα, στρογγυλά οπίσθιά της χτυπούσαν δυνατά πάνω στα αρχίδια του, παράγοντας έναν ρυθμικό, σαρκικό ήχο που αντηχούσε στο άδειο βαγόνι. Τα χείλη του μουνιού της είχαν τυλιχτεί γύρω από τον πούτσο του σαν βεντούζα, αφήνοντας άσπρα υγρά να τρέχουν πάνω στα μηρά του κάθε φορά που ανεβοκατέβαινε.

Ο Άρης άρπαξε τις γλουτούς της με δύναμη, χώνοντας τα δάχτυλά του βαθιά στη σάρκα. Με το ένα χέρι της τράβηξε το φόρεμα προς τα κάτω, απελευθερώνοντας δύο βαριά, ώριμα στήθη με σκληρά, σκούρα ρώγα. Τα έπιασε και τα έσφιξε άγρια ενώ εκείνη συνέχιζε να τον γαμάει με μανία, λες και ήθελε να τον σπάσει μέσα της.

«Γάμα με πιο δυνατά…» ψιθύρισε εκείνη με βραχνή φωνή, χωρίς να γυρίσει.

Ο Άρης την τράβηξε προς τα πίσω, την έκανε να γείρει και άρχισε να την πηδάει από κάτω με σπασμωδικές, δυνατές ώσεις. Το μουνί της έβγαζε υγρά που έτρεχαν ποτάμι, μουσκεύοντας τα αρχίδια του, τους μηρούς του, ακόμα και το κάθισμα. Ο ήχος ήταν αισχρός, υγρός, σχεδόν χυδαίος. Τα βογκητά της έγιναν πιο δυνατά, πιο απελπισμένα.

Ξαφνικά σηκώθηκε, γύρισε, γονάτισε μπροστά του και πήρε ολόκληρο τον πούτσο του μέσα στο στόμα της μέχρι το λαρύγγι. Τα μάτια της δάκρυσαν, αλλά δεν σταμάτησε. Τον έγλειφε βαθιά, ρουφώντας τα υγρά της ίδιας της της πούτσας που ήταν απλωμένα παντού. Με το ένα χέρι της έπαιζε τα αρχίδια του, με το άλλο μαλάκωνε το δικό της μουνί με τρία δάχτυλα.

Ο Άρης την άρπαξε από τα μαλλιά και την τράβηξε πάνω. Την έβαλε να γονατίσει στο κάθισμα, με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι του βαγονιού. Από πίσω της, της σήκωσε το φόρεμα και μπήκε μέσα της με μια βίαιη ώθηση. Το μουνί της ήταν τόσο υγρό που ο πούτσος του έμπαινε και έβγαινε με ευκολία, δημιουργώντας έναν δυνατό, υγρό ήχο «τσάφ-τσάφ-τσάφ» που πλημμύριζε το βαγόνι.

Την πήδουσε άγρια, κρατώντας την από τους γοφούς. Τα στήθη της χτυπούσαν στο τζάμι. Τα βογκητά της έγιναν κραυγές. «Μέσα… θέλω να τελειώσεις μέσα μου…» ικέτευσε.

Ο Άρης ένιωσε τα αρχίδια του να σφίγγονται. Μετρήθηκαν λίγα δευτερόλεπτα. Με ένα βαθύ, ζώο-βρυχηθμό, έχυσε μέσα της. Πυκνά, καυτά σπέρματα γέμισαν το μουνί της, τόσο πολύ που άρχισαν να τρέχουν έξω γύρω από τον πούτσο του ενώ εκείνος ακόμα σπασμούσε μέσα της.

Εκείνη έφτασε ταυτόχρονα, το κορμί της τρανταζόταν σαν να περνούσε ηλεκτρικό ρεύμα. Το μουνί της έσφιγγε τον πούτσο του ρυθμικά, σαν να ήθελε να τον πιει μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Όταν τελείωσαν, εκείνη γύρισε, τον κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια και του χαμογέλασε με βρεγμένα, πρησμένα χείλη. Χωρίς λέξη, έσκυψε, πήρε με τη γλώσσα της λίγο από το μείγμα που έτρεχε από το μουνί της και το κατάπιε αργά, κοιτάζοντάς τον.

Το μετρό σταμάτησε στον «Ακρόπολη». Οι πόρτες άνοιξαν.

Εκείνη κατέβηκε χωρίς να πει λέξη, με τα πόδια της να τρέμουν ελαφρά και το σπέρμα του να κυλάει στο εσωτερικό του μηρού της.

Ο Άρης έμεινε να την κοιτάζει μέχρι που η πόρτα έκλεισε και το τρένο ξεκίνησε πάλι στο σκοτάδι.