Βροχή και μυστική έλξη στην Κρήτη

Έβαλα το τηλέφωνο στην τσέπη μου μόλις βγήκαμε από το ταξί, γιατί ήξερα ότι αν άρχιζα να τσεκάρω μηνύματα τώρα θα μας έπαιρνε όλη την ώρα. Η Θάλεια πλήρωσε τον οδηγό και γύρισε προς το μέρος μου με το χαρτοφύλακο στο χέρι.

«Το meeting είναι αύριο στις εννιά, αλλά ο διευθυντής θέλει να δει τα slides απόψε», είπε καθώς μπαίναμε στην αίθουσα. «Έχω αλλάξει δύο γραφήματα, νομίζω είναι πιο καθαρά».

Καθίσαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου, δίπλα στα μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν στην αυλή. Παρήγγειλε ένα ποτήρι λευκό κρασί και εγώ ένα μπύρα. Ανοίξαμε τα laptops και αρχίσαμε να περνάμε τις σελίδες μία-μία. Η συζήτηση ήταν καθαρά επαγγελματική στην αρχή — ποιος θα μιλήσει πρώτος, πού θα σταματήσουμε για ερωτήσεις, αν χρειαζόμαστε δεύτερο προβολέα. Κάθε τόσο όμως το βλέμμα της έμενε πάνω μου λίγο παραπάνω από όσο χρειαζόταν για να συμφωνήσουμε σε κάτι.

Η βροχή χτύπησε δυνατά τα τζάμια. Μέσα σε λίγα λεπτά το φως έξω έγινε γκρι και τα φύλλα των δέντρων λυγίζανε. Σηκώθηκα να κλείσω την μπαλκονόπορτα που είχε μείνει μισάνοιχτη και όταν γύρισα, η Θάλεια είχε γείρει λίγο μπροστά, με τα μπράτσα σταυρωμένα πάνω στο τραπέζι. Το πουκάμισό της ήταν ανοιχτό στο πρώτο κουμπί και το δέρμα της είχε ακόμα την υγρασία από την υγρασία έξω.

«Δεν πίστευα ότι θα έβρεχε τόσο νωρίς», είπε. «Στην Αθήνα ακόμα καλοκαίρι είναι».

Συμφώνησα και πήρα μια γουλιά μπύρα. Το δάχτυλό της χάιδευε αργά την άκρη του ποτηριού της ενώ μιλούσε για το budget. Δεν ήμουν σίγουρος αν το έκανε συνειδητά. Εγώ προσπαθούσα να μείνω στο κείμενο της παρουσίασης, αλλά το μυαλό μου γύριζε στο πώς είχε καθίσει, με το ένα πόδι διπλωμένο κάτω από την καρέκλα και το άλλο να κουνιέται ελαφρά. Όταν έσκυψε να δείξει κάτι στην οθόνη μου, η μυρωδιά του μαλλιού της έφτασε ως εμένα, ανάμεικτη με το άρωμα που είχε βάλει το πρωί.

«Νομίζω ότι το κομμάτι με τα έξοδα μετακίνησης πρέπει να το πεις εσύ», είπε χαμηλόφωνα. «Εσύ τα ξέρεις καλύτερα».

Το χέρι της άγγιξε το δικό μου πάνω στο πληκτρολόγιο για να γυρίσει τη σελίδα. Δεν το τράβηξε αμέσως. Ένιωσα τη ζέστη της παλάμης της και για λίγα δευτερόλεπτα δεν είπα τίποτα. Η βροχή δυνάμωνε και το μπαρ είχε σχεδόν αδειάσει. Κάθισα λίγο πιο πίσω στην καρέκλα μου, προσπαθώντας να συγκεντρωθώ ξανά στο αρχείο, αλλά το μυαλό μου είχε ήδη αρχίσει να τρέχει αλλού.

Σε λίγα λεπτά τα φώτα τρεμόπαιξαν και έσβησαν. Το μαύρο απλώθηκε στο μπαρ και ακούστηκαν μόνο οι φωνές του προσωπικού και το χτύπημα της βροχής στα τζάμια. Κάποιος άναψε δύο κεριά στο διπλανό τραπέζι, αλλά το φως ήταν λίγο και δεν έφτανε ως εμάς.

«Πάλι αυτά», μουρμούρισε η Θάλεια και έβαλε το χέρι της πάνω στο δικό μου, αυτή τη φορά χωρίς καμία πρόφαση. «Έχουμε τα slides έτοιμα, έτσι κι αλλιώς».

Δεν απάντησα. Το χέρι της ανέβηκε στον καρπό μου και μετά στον αγκώνα. Σηκώθηκε αργά, ήρθε πιο κοντά και με φίλησε. Τα χείλη της ήταν ζεστά και είχαν γεύση κρασί. Δεν περίμενα ότι θα το έκανε πρώτη. Το χέρι μου βρέθηκε στη μέση της πριν το σκεφτώ καλά. Την τράβηξα πιο κοντά και το φιλί έγινε πιο βαθύ.

«Έλα στο δωμάτιό μου», είπε χαμηλά, σχεδόν δίπλα στο αυτί μου. «Το δικό σου είναι δίπλα στο ασανσέρ, θα μας δουν».

Σηκωθήκαμε χωρίς να μιλάμε άλλο. Περπατήσαμε στο διάδρομο με το φως του κινητού της. Μόλις μπήκαμε μέσα, έκλεισε την πόρτα με το πόδι και με έσπρωξε ελαφρά προς το κρεβάτι. Τα ρούχα μας έπεφταν βιαστικά. Το πουκάμισό της έμεινε μισοφορεμένο, το δικό μου πετάχτηκε στην καρέκλα. Τα χέρια της άγγιξαν το στήθος μου και μετά κατέβηκαν χαμηλότερα. Άνοιξε το φερμουάρ μου και πήρε το πουλί μου στην παλάμη της, σφίγγοντας ρυθμικά.

«Θέλω να με γαμήσεις», είπε κατευθείαν, χωρίς περιστροφές. Ξάπλωσε ανάσκελα, άνοιξε τα πόδια και με τράβηξε πάνω της. Ένιωσα το δέρμα της ζεστό και βρεγμένο ανάμεσα στους μηρούς. Την έγλειψα πρώτα, αργά, με τη γλώσσα μου να χωρίζεται στα χείλη της και να γλιστράει μέσα. Βογκούσε χαμηλά, τα δάχτυλά της έμπαιναν στα μαλλιά μου και με πίεζαν περισσότερο.

Σηκώθηκα, έβαλα προφυλακτικό και μπήκα μέσα της με μια κίνηση. Ήταν σφιχτή και ζεστή. Άρχισα να πηγαίνω μπρος-πίσω, αργά στην αρχή, μετά πιο γρήγορα. Τα χέρια της έπιαναν τους γοφούς μου και με τραβούσαν πιο βαθιά. «Γάμα με πιο δυνατά», είπε. Άλλαξα γωνία, σήκωσα το ένα της πόδι στον ώμο μου και έμπαινα πιο απότομα. Ο ήχος του σώματός μας ήταν δυνατός στο σκοτάδι.

Το τηλέφωνο χτύπησε. Το δικό μου, που είχα αφήσει πάνω στο κομοδίνο. Η οθόνη φωτίστηκε με το όνομα της γυναίκας μου. Πάγωσα μέσα της. Η Θάλεια με κοίταξε, ανάσα ακόμα κομμένη.

«Μην απαντήσεις», είπε. Αλλά το χτύπημα συνεχίστηκε, επίμονο, και η ενοχή ήρθε σαν κρύο νερό. Τράβηξα έξω, βγήκα από πάνω της και κοίταξα την οθόνη να σβήνει.

Μετά από λίγα δευτερόλεπτα η οθόνη έσβησε εντελώς. Σηκώθηκα από το κρεβάτι χωρίς να πω λέξη, έβγαλα το προφυλακτικό και το πέταξα στο καλάθι. Η Θάλεια έμεινε ξαπλωμένη, τα πόδια της ακόμα ανοιχτά, το πουκάμισό της μισοφορεμένο. Δεν την κοίταξα. Μάζεψα το πουκάμισό μου από την καρέκλα, το φόρεσα βιαστικά και βγήκα από το δωμάτιο πριν προλάβει να πει κάτι.

Το ρεύμα δεν είχε ξαναέρθει μέχρι το πρωί. Ξύπνησα στις έξι και κάτι, με το στόμα ξερό και την ενοχή να με σφίγγει στο στομάχι σαν κόμπο. Η γυναίκα μου δεν είχε ξανακαλέσει, αλλά το όνομά της στην οθόνη έμεινε κολλημένο στο μυαλό μου όλη νύχτα. Ντύθηκα γρήγορα, έβαλα τα πράγματά μου στη βαλίτσα και κατέβηκα στην υποδοχή χωρίς να περάσω από το δωμάτιο της Θάλειας. Πλήρωσα τον λογαριασμό μου και ζήτησα ταξί για το αεροδρόμιο.

Στις επτά παρά τέταρτο χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν εκείνη.

—Φεύγεις χωρίς να πεις τίποτα; ρώτησε με χαμηλή φωνή. Δεν απάντησα αμέσως. Στεκόμουν στο διάδρομο με τη βαλίτσα δίπλα μου.

—Πρέπει να φύγω νωρίς, είπα τελικά. Η πτήση είναι στις εννιά.

—Έλα πάνω να σε χαιρετήσω τουλάχιστον.

Ανέβηκα. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Μπήκα μέσα και την είδα να κάθεται στο κρεβάτι, ντυμένη με το ίδιο πουκάμισο της προηγούμενης νύχτας. Τα μαλλιά της ήταν ακόμα ανακατεμένα.

—Δεν θα το μετανιώσεις αυτό, είπε χωρίς να σηκωθεί. Κι εγώ ούτε. Αλλά καταλαβαίνω αν εσύ θέλεις να το ξεχάσεις.

Κάθισα στην άκρη της καρέκλας, τα χέρια μου ακουμπούσαν στα γόνατά μου. Δεν ήξερα τι να πω. Το μυαλό μου γύριζε γύρω από το τηλεφώνημα, τη φωνή της γυναίκας μου που δεν άκουσα ποτέ, και το πώς είχα τραβηχτεί έξω από μέσα της μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

—Δεν ξέρω τι να κάνω τώρα, είπα.

—Τίποτα δεν αλλάζει αν δεν το αφήσεις να αλλάξει, απάντησε. Εσύ αποφασίζεις.

Σηκώθηκα. Δεν την αγκάλιασα, δεν τη φίλησα. Μόνο την κοίταξα λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε και βγήκα από το δωμάτιο. Στο ταξί προς το αεροδρόμιο η βροχή είχε σταματήσει, αλλά τα παράθυρα ήταν ακόμα θαμπά από την υγρασία. Η Θάλεια με περίμενε στην αίθουσα αναχώρησης με δύο καφέδες. Δεν μιλήσαμε για το προηγούμενο βράδυ. Συζητήσαμε μόνο για τα slides και το ποιος θα μιλήσει πρώτος στην παρουσίαση. Η σιωπή ανάμεσά μας ήταν πυκνή, γεμάτη πράγματα που δεν λέγονταν. Όταν επιβιβαστήκαμε, κάθισε δύο σειρές πίσω μου. Δεν γύρισα να την κοιτάξω. Το αεροπλάνο απογειώθηκε και εγώ έμεινα να κοιτάζω έξω από το παράθυρο, με το στομάχι ακόμα δεμένο και το τηλέφωνο κλειστό στην τσέπη μου.