Χειμωνιάτικος πειρασμός στο προάστιο

Εκείνη την περίοδο ήμουν μόλις χωρισμένη και περνούσα τα βράδια μου μόνη στη μονοκατοικία στα βόρεια προάστια, προσπαθώντας να συνηθίσω την ησυχία. Είχα καλέσει τον Ραφαήλ για δείπνο γιατί δεν τον είχα δει από κοντά καιρό και μου έλειπε η παρέα του. Είχα φτιάξει παστίτσιο και το είχα αφήσει στο φούρνο να κρατηθεί ζεστό. Όταν χτύπησε το κουδούνι, άνοιξα και τον είδα να στέκεται στην πόρτα με ένα μπουκάλι κρασί και το παλτό του γεμάτο νιφάδες.

«Μπήκα μέσα πριν θαφτώ», είπε και χαμογέλασε εκείνο το σαρκαστικό του χαμόγελο. «Έξω έχει αρχίσει και πέφτει για τα καλά».

Τον βοήθησα να βγάλει το παλτό και πήγαμε στην κουζίνα. Μύριζε κανέλα από το γλυκό που είχα βάλει νωρίτερα και το σπίτι ήταν ζεστό. Καθίσαμε στο τραπέζι και αρχίσαμε να τρώμε. Μιλούσαμε για τη δουλειά, για ένα project που είχαμε δουλέψει μαζί πριν λίγους μήνες, και γελούσαμε με τις βλακείες που είχαν γίνει σε κάποια meeting. Σιγά σιγά το χιόνι έγινε πιο πυκνό. Άκουγα τον ήχο των νιφάδων που χτυπούσαν τα τζάμια και έβλεπα από το παράθυρο να καλύπτεται ο κήπος.

«Μάλλον δεν θα φύγω απόψε», είπε ο Ραφαήλ και σκούπισε το στόμα του με την πετσέτα. «Τα αυτοκίνητα έχουν κολλήσει ήδη στην άνοδο».

Ένιωσα μια μικρή αναστάτωση, όχι από φόβο, αλλά από κάτι πιο αόριστο. Σηκώθηκα, άναψα το τζάκι στο σαλόνι και πρόσθεσα δύο ξύλα. Οι φλόγες άρχισαν να δυναμώνουν και το φως έριχνε σκιές στους τοίχους. Ο Ραφαήλ ήρθε και κάθισε στον καναπέ απέναντί μου, με τα πόδια του απλωμένα. Μιλήσαμε για παλιές ιστορίες από όταν δουλεύαμε μαζί, για το πώς κάποτε είχαμε πιάσει τον εαυτό μας να κοιτάζει ο ένας τον άλλον λίγο παραπάνω σε κάποιο afterwork, αλλά ποτέ δεν το είχαμε πιάσει. Το χιόνι συνέχιζε να πέφτει, πυκνό και αθόρυβο, και το σπίτι έμοιαζε να έχει αποκοπεί από τον έξω κόσμο. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι και η φωνή του όταν μου έλεγε κάτι χαμηλόφωνα.

Συνέχισα να τον κοιτάω, το φως του τζακιού έριχνε μια ζεστή λάμψη στο πρόσωπό του και εγώ ένιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται λίγο. «Θυμάσαι εκείνο το afterwork στη Θεσσαλονίκη;» ρώτησε χαμηλά, σκύβοντας μπροστά. «Εσύ ήσουν με το κόκκινο φόρεμα και εγώ δεν μπορούσα να βγάλω τα μάτια μου από πάνω σου όλο το βράδυ. Πάντα αναρωτιόμουν τι θα γινόταν αν σε είχα τραβήξει μετά από εκείνο το meeting στην αποθήκη.»

Γέλασα νευρικά, αλλά δεν απομάκρυνα το βλέμμα. «Κι εγώ το ίδιο. Μου άρεσε που με κοιτούσες, αλλά δεν ήθελα να χαλάσουμε τη φιλία.» Πήρα μια γουλιά κρασί και ένιωσα τη ζέστη να απλώνεται στο στήθος μου. «Μου είχες πει κάποτε ότι φανταζόσουν να με έχεις πάνω στο γραφείο σου μετά από δουλειά. Το θυμάσαι;»

«Το θυμάμαι,» είπε και χαμογέλασε πλατιά. «Σου άρεσε η ιδέα, έτσι δεν είναι;» Έγειρε πιο κοντά και το γόνατό του άγγιξε το δικό μου. Δεν το τράβηξε πίσω. Έβαλα το ποτήρι κάτω και ένιωσα τα δάχτυλά του να ακουμπούν απαλά στο γόνατό μου από πάνω από το τζιν. «Και τώρα; Τι φαντάζεσαι;» ρώτησε, με το χέρι του να ανεβαίνει λίγο πιο πάνω, αργά, διστακτικά στην αρχή.

«Φαντάζομαι να με γλείφεις,» του απάντησα ίσια, χωρίς να σκέφτομαι πολύ. Η φωνή μου βγήκε πιο βραχνή απ’ ό,τι περίμενα. «Να με γλείφεις μέχρι να τρέμω και μετά να με βάλεις από πίσω, αργά στην αρχή, να νιώθω κάθε εκατοστό.» Τα δάχτυλά του σταμάτησαν για λίγο και μετά συνέχισαν, πιέζοντας πιο δυνατά τον μηρό μου. Έσκυψα κι εγώ μπροστά, έβαλα το χέρι μου στο μπράτσο του και το έσφιξα. «Κι εσύ; Τι θες να σου κάνω;»

«Να μου πάρεις τη βούλα στο στόμα,» είπε χωρίς δισταγμό. «Να με πάρεις βαθιά, να νιώθω τη γλώσσα σου να παίζει με την άκρη.» Το χέρι του έφτασε πιο κοντά στη βουβωνική μου περιοχή και ένιωσα μια υγρασία να μαζεύεται ήδη. Τον πλησίασα ακόμα περισσότερο στον καναπέ, τα γόνατά μας ήταν κολλημένα τώρα, και το άλλο του χέρι ανέβηκε στο πρόσωπό μου, χαϊδεύοντας το μάγουλο. «Μπορώ να σε αγγίξω κι αλλού;» ρώτησε.

«Ναι,» ψέλλισα. Τράβηξα το χέρι του και το έβαλα ανάμεσα στα πόδια μου, πάνω από το ύφασμα. Ένιωσα τα δάχτυλά του να πιέζουν ελαφρά και ένα μικρό μουρμούρισμα βγήκε από το στόμα μου. «Μ’ αρέσει όταν πιέζεις εκεί.» Χαλάρωσα την πλάτη μου και άφησα το σώμα μου να γέρνει προς το μέρος του, ενώ το δικό του χέρι έκανε μικρές κυκλικές κινήσεις. Το τζάκι έκανε θόρυβο πίσω μας και το χιόνι έξω έπεφτε ακόμα πιο δυνατά, αλλά εγώ δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο πια παρά μόνο το πώς ένιωθα τα δάχτυλά του να με αγγίζουν.

Ο Ραφαήλ γέλασε χαμηλά και έσφιξε τα δάχτυλά του πάνω στο τζιν μου, ακριβώς εκεί που η υγρασία είχε αρχίσει να περνάει το ύφασμα. «Αλήθεια ή θάρρος;» μου είπε ξαφνικά. «Απλό παιχνίδι. Αν δεν θες να απαντήσεις, κάνεις κάτι που σου λέω.»

Το χέρι του συνέχισε να κάνει αργές πιέσεις και εγώ άνοιξα λίγο περισσότερο τα πόδια μου χωρίς να το σκέφτομαι. «Αλήθεια,» ψέλλισα.

«Θες να σου βγάλω το τζιν τώρα ή να συνεχίσεις να με αφήνεις να σε τρίβω από πάνω;»

«Θες να το βγάλεις,» απάντησα και σήκωσα τους γοφούς μου λίγο για να τον βοηθήσω. Τράβηξε το φερμουάρ και κατέβασε το παντελόνι μαζί με το σλιπ με μια κίνηση. Το δροσερό αεράκι από το τζάκι έπεσε στο δέρμα μου και μετά ήρθαν τα δάχτυλά του, απευθείας πάνω στο μουνί μου, βρέχοντας τα αμέσως. «Πόσο βρεγμένη είσαι,» μουρμούρισε. «Συνέχισε.»

«Αλήθεια,» είπε αυτός. «Θες να σε γλείψω ή να σου βάλω δύο δάχτυλα πρώτα;»

«Δάχτυλα,» ψέλλισα και άνοιξα τα πόδια μου ακόμα πιο πολύ. Τα ένιωσα να μπαίνουν αργά, ένα-ένα, και μετά να γυρίζουν μέσα μου ενώ ο αντίχειράς του έπαιζε με το κουκί μου. Το στόμα μου άνοιξε και βγήκε ένα βογκητό που δεν το κράτησα. «Πιο βαθιά,» του είπα. «Και γύρνα τα.»

Έσκυψε και με φίλησε απότομα, η γλώσσα του μπήκε στο στόμα μου την ίδια στιγμή που τα δάχτυλά του έμπαιναν πιο δυνατά. Τράβηξα το πουλόβερ του και το πέταξα. Το σώμα του ήταν ζεστό και σφιχτό όταν το άγγιξα. «Η σειρά σου,» είπε κοφτά. «Αλήθεια ή θάρρος;»

«Θάρρος,» του απάντησα αυτή τη φορά.

«Σήκω πάνω μου,» είπε και ξάπλωσε στην πλάτη του στον καναπέ. Τον κάθισα από πάνω μου, το πρόσωπό μου ακριβώς πάνω από τη σκληρή του πούτσα. Την έπιασα με το χέρι και την έβαλα στο στόμα μου χωρίς να περιμένω. Τον πήρα βαθιά όπως μου είχε πει, η γλώσσα μου να γυρίζει γύρω από την κεφαλή και μετά να κατεβαίνει όσο πιο κάτω μπορούσα. Άκουγα την ανάσα του να κόβεται και τα χέρια του να πιάνουν τα μαλλιά μου. «Γαμώτο, Άννα,» είπε βραχνά.

Τον τράβηξα πάνω μου όταν δεν άντεχα άλλο. «Γάμησέ με,» του είπα κατευθείαν. «Τώρα.»

Με σήκωσε ελαφρά, μου άνοιξε τα πόδια και έμπηξε την πούτσα του μέσα μου με μια αργή, δυνατή κίνηση. Ένιωσα κάθε εκατοστό να με γεμίζει και μετά άρχισε να κινείται, πρώτα αργά, μετά πιο γρήγορα. Τα χέρια του έπιαναν τους γοφούς μου και με τράβαγαν πάνω του σε κάθε ώθηση. «Πιο δυνατά,» του είπα και αυτός το έκανε, χτυπώντας με ρυθμικά ενώ το ένα του χέρι κατέβηκε ανάμεσα στα πόδια μας και έτριβε το κουκί μου. Το σώμα μου άρχισε να τρέμει και δεν μπόρεσα να το σταματήσω.

«Θα χύσω,» μου είπε λίγο αργότερα, η φωνή του κομμένη. «Μέσα ή έξω;»

«Μέσα,» του απάντησα χωρίς δισταγμό. «Γέμισέ με.»

Χύθηκε με ένα βογκητό, ζεστό και δυνατό, και εγώ τον ακολούθησα σχεδόν αμέσως, σφίγγοντας γύρω του και νιώθοντας το σώμα μου να λιώνει. Μείναμε έτσι για λίγη ώρα, λαχανιασμένοι, με το χιόνι να πέφτει έξω και το τζάκι να τριζει πίσω μας.

Μετά σηκώθηκε λίγο, με φίλησε απαλά στο μέτωπο και χαμογέλασε. «Φιλία με επιπλέον όρους,» είπε. «Μου αρέσει.»

«Και σ’ εμένα,» του απάντησα και τον τράβηξα ξανά πάνω μου. Δεν είχαμε τελειώσει ακόμα.