Υπερωρίες στο κομμωτήριο του Χαλανδρίου
«Θα μείνω όσο χρειαστεί, μην ανησυχείς», μου είχε πει η Λία το πρωί όταν της ανέφερα ότι θέλαμε να κάνουμε απογραφή εφοδίων.
Το θυμόμουν ακόμα το απόγευμα ενώ καθόμασταν στο πίσω δωμάτιο του κομμωτηρίου και μετρούσαμε σωληνάρια βαφής και συσκευασίες μαλακτικού. Είχε ήδη νυχτώσει έξω στο Χαλάνδρι, τα φώτα του μαγαζιού ήταν χαμηλά και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος από τα χαρτιά μας και το ψυγείο που δούλευε.
— Θέλεις έναν καφέ; τη ρώτησα όταν είδα ότι τρίβει τα μάτια της.
— Ναι, ευχαριστώ, απάντησε και χαμογέλασε λίγο κουρασμένα.
Ετοίμασα δύο στιγμιαίους στο μικρό φουρνάκι και γύρισα πίσω. Της έδωσα το ποτήρι και κάθισα δίπλα της στο τραπέζι. Το μαλλί της ήταν κουρεμένο πιο κοντά από πριν, λίγο πάνω από τους ώμους, και της πήγαινε.
— Σου ταιριάζει πολύ το καινούριο κούρεμα, της είπα χωρίς να το σκεφτώ πολύ. Φαίνεσαι πιο… φρέσκια.
Η Λία γέλασε χαμηλά και έγειρε λίγο το κεφάλι της.
— Ευχαριστώ. Το έκανα την προηγούμενη εβδομάδα. Νόμιζα ότι δεν θα το πρόσεχε κανείς εδώ μέσα.
— Το πρόσεξα, απάντησα και ήπια μια γουλιά καφέ. Σου πάει.
Δεν απομακρύνθηκε. Αντίθετα, έμεινε λίγο πιο κοντά όταν έσκυψε ξανά πάνω από τη λίστα για να σημειώσει κάτι. Το μπράτσο της άγγιξε ελαφρά το δικό μου και δεν το τράβηξε πίσω αμέσως. Μύριζε ελαφρώς σαμπουάν και κάτι γλυκό, ίσως το άρωμα που χρησιμοποιούσε μετά τη δουλειά.
— Πόσα ακόμα χαρτιά έχουμε; ρώτησε κοιτάζοντας τη στοίβα.
— Τρία-τέσσερα. Αν τελειώσουμε μέχρι τις δέκα, θα είμαστε καλά.
— Εντάξει.
Δούλεψε σιωπηλά για λίγο, αλλά ένιωθα ότι δεν είχε βάλει όλη της την προσοχή στα νούμερα. Κάθε τόσο σήκωνε το βλέμμα και με κοιτούσε λίγο πιο αργά απ’ ό,τι συνήθως. Όταν έφτασε να μετρήσει τα τελευταία μπουκάλια στο ράφι, σηκώθηκε και στάθηκε δίπλα μου. Το σώμα της ήταν τόσο κοντά που μπορούσα να νιώσω τη ζέστη του.
— Πάμε να τα βάλουμε στο σύστημα πριν φύγουμε; είπε και το χέρι της άγγιξε ελαφρά τον ώμο μου για να περάσει.
Δεν απομακρύνθηκε αμέσως. Έμεινε εκεί, χαμογελώντας ελαφρά, με το βλέμμα της να μένει λίγο περισσότερο στα μάτια μου.
Την Τετάρτη το απόγευμα είχαμε μείνει μόνο οι δυο μας και πάλι, για τις τελευταίες παραγγελίες δώρων που έπρεπε να ετοιμαστούν μέχρι το Σάββατο. Είχα κλείσει το ρολό νωρίς και είχαμε μεταφερθεί στο πίσω δωμάτιο να συσκευάσουμε κουτιά με προϊόντα και κάρτες. Η Λία ήταν με το μπλουζάκι της δουλειάς και ένα τζιν που της έφτανε μέχρι τη μέση, και κάθε φορά που σκύβονταν να βάλει κάτι στο κουτί, το ύφασμα ανέβαινε λίγο και έδειχνε το δέρμα της πλάτης της.
Δούλευα σιωπηλά δίπλα της, αλλά το μυαλό μου είχε μείνει στο βράδυ της Δευτέρας, στο πώς είχε σταθεί τόσο κοντά και δεν είχε τραβηχτεί. Όταν τελείωσε το πρώτο κουτί, την πλησίασα για να το σηκώσουμε μαζί και να το βάλουμε στο ράφι. Το χέρι μου άγγιξε το δικό της πάνω στο χαρτόνι, και δεν το απομάκρυνα αμέσως.
— Θα μείνουμε πολύ ακόμα; ρώτησε χαμηλά, κοιτώντας με.
— Όσο χρειαστεί, απάντησα. Αλλά αν θες να φύγουμε νωρίτερα… μπορούμε να το αφήσουμε για αύριο.
Χαμογέλασε λίγο, στραβά, σαν να περίμενε να πω κάτι άλλο. Έσκυψα πιο κοντά για να φτάσω ένα ψαλίδι που είχε πέσει πίσω της και το πρόσωπό μου βρέθηκε δίπλα στο δικό της. Μύριζα πάλι το ίδιο άρωμα. Δεν κουνήθηκε. Το βλέμμα της έπεσε στο στόμα μου και μετά επέστρεψε στα μάτια.
— Κώστα… είπε αργά.
Δεν περίμενα άλλο. Έσκυψα και την έπιασα από τη μέση, τραβώντας την προς το μέρος μου. Τα χείλη μας ενώθηκαν χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά. Ήταν μαλακά, ζεστά, και άνοιξαν σχεδόν αμέσως. Η γλώσσα της βρήκε τη δική μου και ανταπέδωσε με μια κίνηση που έδειχνε ότι το περίμενε κι αυτή. Τα χέρια της ανέβηκαν στους ώμους μου και έσφιξαν λίγο, ενώ το σώμα της κόλλησε πάνω μου. Ένιωσα το στήθος της να πιέζεται στο στήθος μου και το ένα πόδι της να γλιστράει ανάμεσα στα δικά μου.
Το φιλί κράτησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Όταν τραβήχτηκα λίγο πίσω για να πάρω αέρα, εκείνη δεν απομακρύνθηκε. Τα χείλη της ήταν υγρά και χαμογελούσε σχεδόν ντροπιασμένη.
— Το ήθελα κι εγώ, είπε. Από Δευτέρα το κατάλαβα.
— Τότε φεύγουμε τώρα, της πρότεινα. Κλείνουμε το μαγαζί και πάμε κάπου αλλού. Δεν χρειάζεται να μείνουμε άλλο.
Η Λία κοίταξε το ρολόι στον τοίχο, μετά ξανά εμένα. Ένιωσα το χέρι της να κατεβαίνει χαμηλά στην πλάτη μου και να σταματάει λίγο πάνω από τον πισινό μου.
— Ναι, απάντησε. Ας φύγουμε. Αλλά μετά… θέλω να συνεχίσουμε αυτό.
Δεν είπα τίποτα παραπάνω. Έσβησα τα φώτα του σαλονιού, έκλεισα το σύστημα και βγήκαμε από την πίσω πόρτα. Η νύχτα στο Χαλάνδρι ήταν κρύα και ησυχία. Πριν κλειδώσουμε, την τράβηξα ξανά κοντά μου και φιληθήκαμε μια φορά ακόμα, πιο βιαστικά αυτή τη φορά, με τα δόντια μας να χτυπάνε ελαφρά. Το χέρι μου βρέθηκε κάτω από το μπλουζάκι της και ένιωσα το ζεστό δέρμα της πλάτης. Εκείνη ανατρίχιασε και γέλασε μέσα στο στόμα μου.
— Πάμε, είπε τελικά και με τράβηξε προς το δρόμο.
Την Παρασκευή το βράδυ, όταν έκλεισα την τελευταία πόρτα και έσβησα τα φώτα του δρόμου, η Λία δεν είχε βιαστεί να φύγει. Στεκόταν ακόμα στο σαλόνι, με το μπουφάν στο χέρι, και με κοίταζε σαν να περίμενε κάτι. Το μαγαζί ήταν σκοτεινό, μόνο το φως από τη βιτρίνα έριχνε μια αμυδρή λάμψη πάνω στις καρέκλες.
— Μείνε λίγο, της είπα χαμηλά.
Δεν χρειάστηκε να το πω δεύτερη φορά. Άφησε το μπουφάν στην καρέκλα και πλησίασε. Την έπιασα από τη μέση και την έσφιξα πάνω μου. Τα χείλη μας ενώθηκαν αμέσως, πιο βιαστικά από την Τετάρτη. Τα χέρια της ανέβηκαν στο πουκάμισό μου και το άνοιξαν βιαστικά. Εγώ κατέβασα το φερμουάρ του τζιν της και το τράβηξα κάτω μαζί με το εσώρουχο. Έσκυψα, την πήρα στο στόμα μου και άρχισα να τη γλείφω αργά, νιώθοντας τη γεύση της να απλώνεται στη γλώσσα μου. Αναστέναξε δυνατά και έπιασε τα μαλλιά μου.
— Πιο βαθιά, Κώστα, μουρμούρισε.
Σηκώθηκα, την έστρεψα με την πλάτη προς τη μεγάλη καρέκλα και την έσκυψα. Άνοιξα το δικό μου παντελόνι, έβγαλα το πουλί μου και το πέρασα ανάμεσα στα πόδια της. Ήταν ήδη βρεγμένη αρκετά. Μπήκα μέσα της με μια αργή, βαθιά κίνηση. Γρύλισε απόλαυσης και έσφιξε τις παλάμες της στην πλάτη της καρέκλας.
— Γάμησέ με, είπε καθαρά. Θέλω να με νιώσω αύριο.
Άρχισα να την γαμάω πιο γρήγορα, κρατώντας τη από τους γοφούς. Το δέρμα της χτυπούσε πάνω στο δέρμα μου, υγρός ήχος γεμίζοντας το σαλόνι. Ένα χέρι της κατέβηκε κάτω και άρχισε να τρίβει τον εαυτό της ενώ εγώ συνέχιζα. Μετά από λίγο την τράβηξα πίσω, την έστρεψα και την κάθισα στην καρέκλα με τα πόδια ανοιχτά. Μπήκα ξανά μέσα της, όρθιος μπροστά της, και την κοίταζα στα μάτια ενώ έμπαινα και έβγαινα. Τα στήθη της ταλαντεύονταν κάτω από το μπλουζάκι. Έσκυψα και την πήρα στο στόμα από πάνω από το ύφασμα, δαγκώνοντας ελαφρά τη θηλή.
— Χύσε μέσα μου, μου είπε μετά από λίγο, με φωνή βραχνή. Θέλω να το νιώσω.
Αύξησα τον ρυθμό. Όταν ένιωσα να φτάνω, την κράτησα σφιχτά και άφησα όλο το σπέρμα μου βαθιά μέσα της. Εκείνη ανατρίχιασε και σφίχτηκε γύρω μου, έρχοντας κι αυτή. Μείναμε έτσι για λίγα δευτερόλεπτα, λαχανιασμένοι, με το πουλί μου ακόμα μέσα της.
Βγήκα αργά. Έτρεξε λίγο υγρό στο εσωτερικό του μηρού της. Της έδωσα μια πετσέτα από το συρτάρι. Ντυθήκαμε σιωπηλά, χαμογελώντας σαν να είχαμε κάνει κάτι απαγορευμένο αλλά όχι αρκετά για να το κρύψουμε.
Έξω το κρύο ήταν τσουχτερό. Πήγαμε σε ένα μικρό μπαρ δύο δρόμους πιο κάτω. Παραγγείλαμε δύο μπύρες και καθίσαμε σε μια γωνιά. Η Λία έπαιζε με το ποτήρι της.
— Τι κάνουμε τις γιορτές; ρώτησε τελικά.
— Μπορούμε να μείνουμε μαζί, της απάντησα. Χωρίς να το πούμε ακόμα σε κανέναν. Απλά… εμείς δύο.
Κοίταξε το ποτήρι, μετά εμένα, και χαμογέλασε.
— Μου αρέσει η ιδέα, είπε. Ας το κρατήσουμε δικό μας για λίγο.
Πληρώσαμε και βγήκαμε. Πριν φύγουμε, την τράβηξα κοντά μου στο πεζοδρόμιο και τη φίλησα αργά. Το χέρι της βρήκε το δικό μου και το κράτησε σφιχτά μέχρι το τέλος του δρόμου.
Σου άρεσε;
Γίνε ο πρώτος που βαθμολογεί

