Επικίνδυνα Παιχνίδια
Τα νεύρα μου είχαν γίνει σμπαράλια. Όλα άρχισαν από την στιγμή που ο άντρας μου αποφάσισε να βάλει αγγελία, σε μια εφημερίδα δωρεάν αγγελιών, για να πουλήσει το παλιό αυτοκίνητο. Θα μου πείτε κακό είναι αυτό; Καθόλου αν δεν μπερδευόταν το τηλέφωνο μας με το τηλέφωνο μιας άλλης αγγελίας!
Ναι… σωστά ακούσατε. Οι βλάκες της εφημερίδας ή ο δαίμων του τυπογραφείου όπως λένε αυτοί τις κοτσάνες που κάνουν, έβαλαν το τηλέφωνο μας σε μια ροζ αγγελία…
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα λοιπόν που περιμέναμε να δημοσιευτεί η αγγελία για το αυτοκίνητο άρχισαν να μας παίρνουν διάφορα ύποπτα τηλεφωνήματα. Αρχικά νομίζαμε ότι κάποιος είχε πάρει λάθος αριθμό… Μετά όταν κάποιος ξαναπήρε τηλέφωνο και ζήτησε να του στείλουμε μια άγρια κοπέλα αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι κάποιος μας έκανε φάρσα… Όταν όμως τα τηλεφωνήματα άρχισαν να πληθαίνουν και δεν σταματούσαν ούτε το βράδυ καταλάβαμε ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε… Έτσι όταν την άλλη μέρα το πρωί αγοράσαμε την εφημερίδα και κοιτάξαμε για τις αγγελίες είδαμε ότι στην αγγελία μας υπήρχε άλλος αριθμός τηλεφώνου. Και κοιτώντας πιο προσεχτικά και τις άλλες αγγελίες είδαμε και το χειρότερο… Το τηλέφωνο μας είχε δημοσιευτεί σε άλλη αγγελία. Θα μου πείτε ότι αυτό δεν είναι και τόσο κακό… Δεν είναι και τόσο κακό φυσικά εκτός αν η αγγελία λέει:
«Πραγματοποιήστε όλες τις φαντασιώσεις σας. ’γρια καλλονή έρχεται στον χώρο σας για να κάνει πραγματικότητα κάθε φαντασίωση σας. Απόλυτη εχεμύθεια. Τηλέφωνο επικοινωνίας …»
Ναι σωστά καταλάβατε. Το τηλέφωνο επικοινωνίας ήταν το τηλέφωνο του σπιτιού μας. Φυσικά επικοινωνήσαμε αμέσως με την εφημερίδα που μετά από χίλια συγνώμη μας υποσχέθηκαν ότι το λάθος θα διορθωνόταν στην επόμενη έκδοση της εφημερίδας. Αλλά το κακό είχε γίνει… Διάφοροι άντρες έπαιρναν τηλέφωνο όλη την ημέρα και ζητούσαν την άγρια καλλονή…
Το τηλέφωνο χτυπούσε για ακόμα μια φορά. Το σήκωσα ελπίζοντας αυτή την φορά να ήθελαν εμένα και όχι κάποια γυναίκα για ραντεβού.
«Παρακαλώ» είπα προσπαθώντας να είμαι ήρεμη.
«Ναι… Παρακαλώ θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού…» άκουσα από την άλλη άκρη της γραμμής.
“Γαμώτο όχι πάλι!” σκέφτηκα και πήγα να επαναλάβω την φράση που έλεγα όλη μέρα: “Λάθος κάνετε κύριε…” αλλά πριν προλάβω να πω οτιδήποτε αυτός με πρόλαβε…