Κερατάς και καυλωμένος
Την περασμένη εβδομάδα την Πέμπτη είχε μια διαδήλωση μπρος στην πρεσβεία του Ισραήλ, κι η αστυνομία είχε κλείσει τους δρόμους από νωρίς το απόγευμα. Έτσι αποφάσισα να μην ανοίξω το απόγευμα και πήρα τηλέφωνο στο κινητό τη Ζωή να της πω πως θα πάω το μεσημέρι μετά που θα κλείσω το μαγαζί στις 2 το μεσημέρι. Το κινητό χτύπαγε αλλά δεν το σήκωνε. Θα είναι στη θάλασσα, σκέφτηκα και δεν το ακούει.
Με τη Ζωή είμαστε σχεδόν 10 χρόνια παντρεμένοι. Είναι η δεύτερη γυναίκα μου και είναι 16 χρόνια μικρότερη μου. Εγώ κοντεύω τα 55 κι εκείνη μόλις 39. Το πρόβλημα για μας δεν είναι η μεγάλη διαφορά ηλικίας που έχουμε, αλλά η σχεδόν ανύπαρκτη σεξουαλική μας ζωή. Κι αυτό γιατί εγώ είμαι διαβητικός τα τελευταία 4 χρόνια με σοβαρό πρόβλημα στύσης. Με άλλα λόγια ο πούτσος μου δεν σκληραίνει αρκετά, παρόλο που καυλώνω και χύνω. Έτσι, τα τελευταία 2 χρόνια που το πρόβλημα έγινε σοβαρότερο, δεν μπορώ να μπω μέσα της να γαμήσω φυσιολογικά. Ζαρώνει μόλις κάνω να τον σπρώξω μέσα της. Χύνω με μαλακία στο στήθος ή στο στόμα της. Της έχω πάρει και 2 πλαστικούς πούτσους από κάποιο sex shop και την ώρα του σεξ (ας το πούμε σεξ) αυτή γαμιέται με τον πλαστικό της πούτσο και χύνει μαζί μου, ή έτσι νομίζω. Κανένας άντρας δεν είναι σίγουρος. Έτσι;
Η Ζωή είναι καυλιάρα γυναίκα κι την έχω κυριολεκτικά κατά-βρει μαζί της, χρόνια τώρα. Τρελαίνεται για πίπα και με τσιμπουκώνει με τις ώρες. Η γλώσσα της σαν προπέλα γρήγορη μου γλείφει τ’ αρχίδια, την κωλοτρυπίδα, μου βάζει κωλοδάχτυλο και με ευχαριστεί με κάθε τρόπο. Συγχρόνως γαμάει το μουνάκι της με την τεράστια πλαστική πουτσάρα που της έχω πάρει και βογκάει πρόστυχα όση ώρα γαμιόμαστε. Δεν κάνουμε έρωτα τόσο συχνά, μπορεί μια φορά την εβδομάδα. Αλλά της έχω πάρει κάτι πορνοταινίες και πολλές φορές μαλακίζεται μόνη της.
Έτσι λοιπόν την Πέμπτη μεσημέρι στις 2, μετά που έκλεισα το μαγαζί, πήρα το αυτοκίνητο και σε 45 λεπτά κατέβαινα στην παραλία Αλεποχωρίου που είναι το εξοχικό μας. Σταμάτησα και στο λιμανάκι που συνήθως κάνουμε μπάνιο να δω μην είναι ακόμα εκεί, αλλά τίποτα. Σίγουρα θα είναι σπίτι, σκέφτηκα. Παρκάρισα πιο κάτω κι ανηφόρησα το δρομάκι που είναι το σπίτι μας με τα πόδια. Ήθελα να της κάνω έκπληξη και έπιασα με το χέρι του καμπανάκι της αυλόπορτας να μην χτυπήσει καθώς άνοιγα την σιδερένια πορτούλα. Ανέβηκα τα 6 σκαλάκια μέχρι το μπαλκόνι. Η γειτονιά έρημη, μόνο τα τζιτζίκια στα δέντρα χάλαγαν τον κόσμο.